jeszcze.trochę.inaczej.net

Temat:
Rodzina

Komentarz odautorski:
Taty nie ma, bo poszedł do pracy.
A ty, mamo, tak się szeroko uśmiechasz, że ci w ogóle nosa nie widać.

Jak co tydzień daję ostatnią szansę, z każdym kolejnym razem mniej chce mi się rozmawiać, i nawet nie ma sensu pytać, czy warto, skoro przecież trzeba i tyle.

Buduję barykadę z kołdry, czy jak nakryję się z głową i będę leżeć bez ruchu, to rzeczywistość odbędzie się bez mojego udziału? Inwentaryzuję małe białe tabletki, wystarczy na jakieś cztery tygodnie, akurat tyle, żeby ― przy odrobinie szczęścia ― zaczęły działać i żeby można było się zastanowić, co dalej.

Tym, którzy pomyśleli teraz o chodzeniu na łatwiznę, serdecznie nie życzę, by kiedykolwiek.

…dostaniesz za to nagrodę w niebie.

Okej, w tym roku i tak był postęp, bo zauważyłam, że było. I czy wspominałam już, że kajak jest super i że zbieramy ekipę na przyszłoroczny spływ?

PS Przeżyłam moment zawahania przy publikowaniu posta, bo czy to się łapie do kategorii Żagle i czemu nie? Ale w sumie niech tam, też woda i też dużo. I już po jednym dniu udało mi się opanować odruch pt. “widać dno - źle, UCIEKAMY” ;)

Zawodowo brnę przez nadmiary słów, niezbyt gorliwie unikając analogii do przerzucania łajna i innych niezbyt ładnych i miłych substancji ― bo co tu się oszukiwać zresztą, skoro w większości przypadków analogia ta nie dość, że występuje, to wręcz, nomen omen, wali prosto między oczy. Ktoś wytknął mi wprawdzie niedawno, że nieustająco narzekam na swoją pracę, a przecież innej bym nie chciała, i właściwie to nawet miał rację, bo przecież bym nie chciała. A gdybym nawet chciała, to znikoma szansa, że zapewnię sobie dzięki temu niezbędne środki na, więc jakby wracamy do punktu wyjścia.

Prywatnie uczę się milczeć do skutku, powtarzać do wyrzygania, reagować, ignorować, racjonalizować, interpretować na korzyść. I chciałabym kiedyś móc tu napisać, że już się wreszcie nauczyłam, ale jakoś tak przestaję wierzyć w Przełomy i Zmiany, więc pewnie będę się tak miotać dalej, tylko coraz bardziej żałośnie i (oby) coraz mniej otwarcie, bo w sumie co z publicznej manifestacji miotania się człowiekowi przychodzi i dlaczego doskonale wiemy, że nic. A już na pewno nic dobrego.

I jakbym nawet potrafiła o tym rozmawiać, to co powiem? Że wszystko jest w porządku i że sama chciałam?

Doczekałam się wreszcie :)

Takie tam obrazki standardowe.

I jakoś nie mam wiele więcej do powiedzenia. Może poza tym, że dziękujemy Obłędnemu i Petruszce za całokształt, a za wino i groszek na wyszehradzkim murze w szczególności :)

I że następnym razem będzie dłużej, lepiej, bez deszczu i że będę zawsze nosić przy sobie zapasową baterię do aparatu.

Takie śmieszne zdjęcie mi wyszło.