jeszcze.trochę.inaczej.net

Bujam się w chemicznie indukowanej łagodności, tam, gdzie kiedyś krew, pot i łzy, teraz tylko półuśmiech, gładkie wzruszenie ramionami.
Rokowania niejasne, jak w życiu.

Śnieg zsuwa się z dachu z wielkim łomotem, chciałabym wierzyć, że to już, że koniec ciemności i zimna. I chciałabym wierzyć, że to, co na zewnątrz, nie musi warunkować tego, co w środku.

Chciałabym też, jak inne, móc napisać, że na nogi stawia mnie „mamo” i kolorowane kredkami zwierzątka, ale to, w najlepszym wypadku, jedynie nie daje mi utonąć.

Zjadają mnie konteksty.

Data publikacji: 18.02.2010; 16:38; kategoria Jakoś żyję. Możesz śledzić odpowiedzi do tej notki przez RSS 2.0. Możesz odpowiedzieć lub ustawić trackback ze swojej strony.