jeszcze.trochę.inaczej.net

Doczekałam się wreszcie :)

Takie tam obrazki standardowe.

I jeszcze widoczek z okna nocą:

I jakoś nie mam wiele więcej do powiedzenia. Może poza tym, że dziękujemy Obłędnemu i Petruszce za całokształt, a za wino i groszek na wyszehradzkim murze w szczególności :)

I że następnym razem będzie dłużej, lepiej, bez deszczu i że będę zawsze nosić przy sobie zapasową baterię do aparatu.

Takie śmieszne zdjęcie mi wyszło.

Nie, żebym chciała akurat na tę kwestię narzekać, ale mogłabym mieć takie włosy ;)

Nie wiem, kiedy się to stało, ale mam córkę, która ma cztery lata, własne zdanie na każdy temat, blond włosy dłuższe od moich i, last but not least, fazę kucykową*.

*Poczucie piękna czterolatek jest dla mnie megazagadką, ale co robić. Dobrze poinformowani twierdzą jednakowoż, że młode dziewczęta z tego wyrastają i tego się trzymajmy. A dla fanów brokatu, różu, tęczowych motywów i sztuki cukierniczej nieco lepsza fota tortu tu.

No i mam. Tę swoją ciszę, piasek w sandałach, żaby i brzozy.
Po zachodzie powietrze klei się do skóry, pachnie mokrym asfaltem, akacjami, przestrzenią.
Boję się odetchnąć głębiej.
Wszystko jest dokładnie tak, jak zawsze miało być, i jednocześnie tak bardzo nie tak.

W sumie to, jak już zauważyłam na blipie, jeśli człowiek ma trzy minuty od domu takie coś, to nie powinien siedzieć przy komputerze, stresować się głupotami i frustrować rzeczami, które obiektywnie nie mają żadnego znaczenia.

Teraz pozostaje mi tylko wcielić ten światły wniosek w życie.

Co tu się będę rozwijać z komentarzem, skoro jeden obraz jest wart więcej… etc. A tu macie nawet więcej niż jeden obraz.

PS Gdybym miała bloga szafowego, to bym prezentowała to na sobie, ale że nie mam, to prezentuję na fotelu. Mama mi zrobiła:

Daję się prowokować, nie potrafię ugryźć się w język, nie łapię aluzji, tych mniej subtelnych także, zapominam, nie nadążam, nawalam, udaję, że nie widzę, wybucham płaczem bez sensu i powodu (…?). Rozważam zmianę pracy, na inną, na lepszą, na jakąkolwiek, w której nie ma się tyle do czynienia z głupotą ludzką i która zapewniłaby jednocześnie fundusze na chleb, masło i tequilę oraz wykończenie domu (jak nietrudno się domyślić, do chwili obecnej rozwiązań spełniających oba te warunki nie znaleziono).

Zdrowy rozsądek podpowiada, że tu trzeba urlopu, słońca, wody, powietrza i braku zasięgu; zdrowy rozsądek zaś kontruje, że no way, bo trzeba budżet reperować, a nie inwestować W PRZYJEMNOŚCI.

Trochę mnie przytłacza rzeczywistość, czas sunie naprzód zdecydowanie za szybko, a ja tradycyjnie trochę go gonię z wywieszonym jęzorem, a trochę oglądam się za siebie, czy aby na pewno chcę gonić i właściwie to co i kogo.

Czyli ― jak zwykle.

Uwielbiam po prostu, kiedy ktoś wie lepiej ode mnie, na co mnie stać, co mogę, czego chcę i co powinnam. I kiedy ode mnie wymaga bardzo wiele, znajdując jednocześnie piętrowe usprawiedliwienie dla każdej swojej nieracjonalności, słabości, głupoty, neurozy, psychozy, obsesyjki i diabli wiedzą, czego jeszcze.

Są ludzie, których ― z racji choćby więzów krwi i innych podobnych uwarunkowań ― olać się po prostu nie da. I (więc, wobec powyższego, z reguły) naprawdę chciałoby się ich mieć po swojej stronie.

I co z tego.

Obserwacja: mając trzy lata oraz dziewięć i pół miesiąca, dziewczęta wchodzą w fazę różową. Po nabyciu różowych adidasów wiosennych („chcę te, bo mają gwiazdeczki i Wiktorka ma takie”) Joanna zażądała kategorycznie zakupu różowego płynu do spryskiwaczy na stacji Orlen.